تقدیم به تینا خانم

با سلام به همه ی بازدید کنندگان محترم وبلاگ سپیده دم ۱۰

من این دفعه با یه شعر جالب اومدم البته نا گفته نماند این شعر رو تقدیم میکنم به دوست عزیزم تینا خانم که به من خیلی کمک کرده

و شرمنده ی اوناییم که براشون پست جدید نزاشتم انشاءالله که جبران کنم

عاشق و مجنونت شدم  نخونده  مهمونت  شدم

                                                کلی پریشونت  شدم اما  بازم  نیومدی

قهوه ی فنجونت شدم شمع تو شمعدونت شدم

                                                خاک تو گلدونت شدم اما بازم نیومدی

برف زمستونت شدم رسوا  وحیرونت  شدم

                                                چک چک ناودونت شدم اما بازم نیومدی       

افتاب و  بارونت شدم   اشکای  قلطونت  شدم 

                                                عطر  گلابدونت  شدم  اما بازم  نیومدی

ماه  تو  ایوونت  شدم  خراب  و  ویرونت  شدم

                                                گل  گلستونت  شدم  اما  بازم نیومدی

سه ماه تابستونت شدم الوند و  کارونت شدم

                                                دشتای ایرونت  شدم  اما بازم نیومدی

به ناو و هامونت شدم نزدیک تر از جونت شدم

                                                رگت شدم خونت شدم اما بازم نیومدی

خادم  و  در بونت شدم  اسیر  زندونت  شدم

                                                 گلاب کاشونت شدم  اما  بازم نیومدی

یه جوری مدیونت شدم سنگ خیابونت شدم

                                                 راهی میدونت شدم  اما  بازم نیومدی

تو سختی اسونت شدم تو دردا درمونت شدم

                                                  ناجی پنهونت شدم اما  بازم  نیومدی

لباس و سامونت شدم  سارق ایمونت شدم

                                                   چشمای گریونت شدم امابازم نیومدی

لبای خندونت شدم گشنه شدی نونت شدم

                                                   اب فراوونت شدم  اما  بازم  نیومدی

همیشه ممنونت شدم من نی چوپونت شدم

                                                   اب تو بیابونت شدم اما  بازم نیومدی

شعرای ارزونت شدم عمری غزل خونت شدم

                                                    تسلیم قانونت شدم امابازم نیومدی

کشته مژگونت شدم هلاک چشمونت شدم

                                                    رفتم و قربونت شدم اما بازم نیومدی

                              

                                رفتم و قربونت شدم اما بازم نیومدی

     

«« اگـــــــر »»

اگر می دانستم بعد از هر آشنایی جدایی وجود دارد...

هرگز آشنایت نمی شدم

اگر می دانستم بعد از هر سلامی خدا حافظی وجود دارد...

هرگز سلامت نمی کردم

اگر می دانستم بعد از هر خنده ای گریه وجود دارد...

هرگز به دوستیت نمی خندیدم

پس آشنایت شدم ؛ سلامت کردم و به دوستیت خندیدم...

« چون دوستت داشتم »

پس تا ابد دوستم بدار ای مهربانترین مهربانان**

 هدیه ی کوچک از طرف شاهین سیاه به آقا محمد سعید عزیز

بازدید کننده ی محترم شرمنده . من برای ادای احترام به آقا محمد سعیدمون و با تصمیم ایشون یه

پست انتخابی گذاشتم . بهترین نظرتو در مورد این پست تقدیم آقا محمد کن لطفاً . با تشکر: شاهین سیاه

شاعرانه

هجرت سرد

من از سقف سفید آسمون٬ در آخرین ستاره ی دور٬ زنده ماندم تا فرصت

بازگشت تو نواختم ... با خود گفتم باید ازخاطره ام پاک کنم چهره ات را

صدایت را٬ ودستانی را که دررقص سیم های تب گرفته ی ٬سازی سوختند

باید از خاطره ام پاک کنم٬ آن که با شعله ی یک (هجرت سرد) قلب بی پناه

داستان های مرا سوزاند. شادمانی را کشت. عشق را ترساند!

 

خواب

غمگینانه چشم بر جاده ی خیال دوخته بود٬

که ناگه جوانی را سوار بر مرکب عشق دید٬

در ورای نگهش٬ خون در رگهایش جهیدن آغاز کرد.

قلب محزون٬ در قفس تنگ٬ بال گشود.

آمد و آمد و آمد

آنگه که به نزدیک رسید٬ دختر بیچاره از خواب پرید. 

عشقولانه

واسه چی....

              شبامون خیلی بلندن ٬ دیگه یلدا واسه چی؟

                                                  دل همین جوری دیوونست٬ دل شیدا واسه چی؟

              ما که  از دو  روز  دنیا  ٬  ندیدیم  غیر  دروغ

                                                    امروز  زیادیمون  بود ٬  دیگه  فردا  واسه  چی

 

من و تو

من و تو یه واژه ی سرد و غریبیم٬

                                                 تک و تنها

                                                             هر کدوم روی یک شاخه ی خشکیده و خالی

در عطش یه قطره مهریم٬التهاب یه نفس

                                                خنده ی خالی

                                                             گمشده...... واژه ی بی کس و تنهائی ما

 

                                                     کاش می شد.....

من و تو یکی بشیم٬ تو بشی من

                                                من بشم تو

                                                           من و تو یه ما بشیم

                                                                        تا دیگه از هم دیگه نشیم جدا

سنگ قبر

سنگ تراش
تو نقش بيستون تنديسي از اميد بتراش تا بماند يادگار

بتراش اي سنگ تراش سنگي از معدن در بهر مزارم بتراش

روي سنگ قبر من عکسي از چهره ي زيباي نگارم بتراش

بنويس اي سنگ تراش عاقبت شدم فداش
بنويس تا بدونه عمرمو دادم براش

رو نوشته هاي سنگ قبر من تو با خون جگرم رنگي بزن
در کنار دل صد پاره ي من جلوه اي از يک دل سنگي بکش

سنگ تراش پائين اين دل بنويس عاشق زاري رو کشته با جفاش
بس که روز و شب ميجنگيد با دلم سايه اي از يک خروس جنگي بکش

روز آشنائيمون رو تن يه درخت پير يار بي وفاي من عکس دو تا دلو کشيد
گفت يکي ازاون دلا فداي اون يکي ميشه عاقبت کشت دلمو تا که به آرزوش رسيد

به نام نوازنده ی نوای عشق

 باغبان  گل  بودم   و   هرگز  ندیدم  روی  گل

 گل به دست دیگران و من حیرانم از دیدار گل

                     وفابا هر که کردم عاقبت از او جفا دیدم

                     امیدم با تو و آخر تو را هم بی وفا دیدم

                                 امشب ای شمع  به  تاریکی شب یار منی

                                 بسوز ای مونس جان که یار و غمخوار منی

                                               در گلستان  بلبل  و  در انجمن پروانه باش

                                               شیوه مردی نداری مثل زنان در خانه باش 

 

نمیتونم  راضی کنم  باز  این دل دیوونه رو

نمیتونم بیرون کنم این دشمن تو خونه رو

                     سعی کن تا در نگاهت بزرگی باشد                         

نه       بدان      چه        می نگری                         

در هر نگهت مستی صد جام شراب است                                     

چشمان تو میخانه ی دلها ی خراب است                                     

سازها  همه خاموش ٬ جامها همه خالی                                                       

بی نمک بود امشب ٬ بزم عاشقان بی تو                                                       

 

   

                  

 

 اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

 

سلام عزیزان:

من دوباره اومدم ٬ با دست پر از محبت های شما دوستان

 سال نو تون هم مبارک ٬ انشاءالله که تعطیلات خوش گذشته باشه و همین طور هم خوش بگذره.

راستی شما موقع سال تحویل کجا بودین؟

من که جا تون خالی با  پسر عمو هام رفته بودیم حرم امام رضا(علیه السلام).

اون قدر شلوغ بود که .......

خلاصه من که از مهمترین دعاهام فرج آقا امام زمون ٬ شفای مریضا٬ سلامتی مسلمین و عاقبت به

خیری همه بود.

 

زندگی حس غریبیست

                                      که

                                                             یک مرغ مهاجر دارد

                                                    آری

ما در این هجرت زیبا

                             به سوی عشق

                                                           و

                                                                          محبت پرواز می کنیم.

                                       و

      عشقمان را بسوی حضرتش سوق میدهیم

                                             بر گرد حریم کبریائیش بال و پر می گشائیم

                                                                                  تا خوشبختی و سعادت نصیبمان گرداند.

بدون شرح

التماس دعا

 

                                                                                              

                                                                                        

                        

                                                                    

  

     

 

 

 

بروز عواطف

به نام یکتا معبود قلبها

سلامی به روشنائی یک یک ستارگان آسمان ٬

سلامی به سفیدی برف زمستان٬

در این میان که قلم به دست گرفتم ٬ پرنده ی خیالم به پرواز در آمده است و در آسمان احساسات و

انسانیت تو سیر می کند.

با خود می گویم :خدایا! من چگونه می توانم درباره ی این فرشته ی پاک و زیبا که دارای قلبی مملو از

محبت و دوستی است جملاتی بنویسم .

در این میان بود که فکری به خاطرم رسید و آنرا عینا برایت می نویسم .

مهربانم: هنگامی که مانند کبوتر بال و پر شکسته می زیستم آسمان می نالد.

هنگامی که بلبل افسرده از جور خزان در سکوت غم افزایی به سر می برد و در زمانیکه پروانه ی

پر و بال شکسته و دل سوخته ٬ با تشنج و اضطراب در راه معشوق جان می سپارد .

و این مرغک بی نوا ٬ با نوای شور انگیز ٬ احساست خود را تعبیر می کند .

من هم در این میان مهرو محبت تو را تحسین می کنم و عواطف انسانی تو را می ستایم.

و سوگند وفا داری یاد می کنم که تا زمانی که زنده ام دوستی ما پا بر جا و استوار بماند.

 

                                                                                   دوستدار شما محمد سعید  

    

 

                                                              

آه ای زمونه

به نام زندان بان زندان عشق

آه  سوزانم  گواه  از آتش  جان  من است

اشک ریزانم نشان از درد پنهان من است

 

زنده ام   با   یاد  وصلت  ٬   ای  امید   زندگی

بسته به تار موی تو٬ رسته به جان من است

 

درد    پنهان   مرا    دارو     نمی سازد     علاج

یک نگاه از گوشه ی چشم تو درمان من است

 

ارتباطی  با  سر   زلف  تو  دارد   این  دلم

تو جهانی ٬ زلف از حال پریشان من است

 

می کنم هر شب دعا٬ اما نمی گردد مستجاب

سد   راه   مستجاب ٬  کوه  عصیان  من  است

 

آفتابم  گر چه  شد  پنهان  ٬   ولی   تصویر  او

از دل تاریک شب٬خورشید درخشان من است

 

ای کویر امشب دلم سر در گریبان مانده است

دستهایم خالی از احساس باران مانده است

 

سینه ام را زخم  سرخ لاله ها آتش زده است

در   گلویم  عطر  آواز  عاشقان   مانده   است

 

سلام:

سلامی با پای شکسته!

دوستان حالتون که خوبه انشاءلله

خوب الحمدالله. من چند روزی بود که به خاطر پام بیمارستان بستری بودم.

برای همین بود که نتونستم خدمت برسم.

 

دوست   دارم    گوشه ای    تنها   بسوزم

بر سر بالینت ای دوست از غم فراغ بسوزم 

 

دوست دارم ماه باشم  تا سحر  بیدار باشم

تا چو شمع بر سر راهت در این دنیا بسوزم

 

دوست دارم ژاله باشم به خاک پایت افتم

تو گل شاداب باشی و من از گرما بسوزم

 

خوب دوستان ببخشید که مزاحم اوقات شریفتون شدم

خدا نگه دار

یا امام رضا مددی

به نام آنکه سینه ها را جلا داد

سلام دوستان

امشب اومدم تا با یه حال خوب تو وبلاگم نقش خاطره بزنم

من الان (شب تاسوعای حسینی) از حرم امام رضا (ع) میام.

امشب آقا امام رضا منو طلبید. منم به این افتخاری که نصیبم شد لبیک گفتم و رفتم حرم.

حتما شما دوست عزیز الان با خودتون میگید که خوش به حالت٬ آره همین طوره٬

واقعا سعادت بزرگی داشتم.

ولی خوب چون خودم آرزوی زیارت مرقد امام حسین (ع) را دارم٬ میدونم که آرزوی زیارت یعنی چی.

برای همین من که رفتم حرم به امام رضا گفتم به حق رئوفی خودت هر کسی که آرزوی

زیارت تو رو داره ٬ اونا رو آرزو به دل نگذار.

تنها کاری که می تونستم در حق شما دوستان انجام بدم همین بود٬ امیدوارم از من راضی باشید.

خوب فردا هم که روز عاشوراست. نمیدونم شما تا به حال روز عاشورا مشهد بودین یا نه٬

اگه بودین که خوش به حالتون٬ اما اونایی که نبودن٬دعا میکنم که یه روز عاشورا کنار

 امام رضا(ع)عزاداری کنید.

میخوام یه کم از روز عاشورا در مشهد برای اونائی که در این روز مشهد نبودن صحبت کنم.

نمیدونم که  امام حسین چی کار کرده با این دلا٬ با این قلبا٬ نمیدونم.

روز عاشورا تو مشهد یه قلقله ای به پاست که خدا میدونه.این قدر شلوغ میشه که نمیتونی راه

بری. یه جوری که گویا هر چی آدمه اومده مشهد٬ راستش من که روز عاشورا این قدر

خسته میشم ٬ اونقدری که وقتی میام خونه میخوابم تا فردا صبح خوابم.

خلاصه زبون من که قاصره این روز رو توصیف کنه. باید باشید تا بدونید که تو مشهد چه خبره.

خوب من برم بخوابم که فردا صبح زود باید بیدار شم.

به امید دیدار. خیر رهبر کاراتون باشه

خدا حافظ

اشک شب مهتابی

به نام خالق اشک

امشب آمدم تا با وبلاگم درد دل کنم

ای وبلاگ تو شاهدی که من با چه حالی بر روی تو نقش می زنم

حالی که شاید فقط تو می فهمی

امشب از یه آقای با صفا شنیدم که به من گفت : ای بنده ی بی وفا٬ دیگه پیش ما نیا

دیگه ما تو رو نمی خواهیم٬ دیگه خودت برای خودت در دل ما جائی نگذاشتی

ما کسی رو که به خودش هم رحم نمی کند را نمی خواهیم

حالا من ماندم و یه دل پر درد و یه چشم پر از اشک

حتما شما خواننده ی محترم می پر سی که چه اتفاقی برایت افتاده٬ ولی من نمیخواهم کسی از این

دردم با خبر بشه

چون می دانم که شما هم از این دردم ناراحت میشوید

امشب من از بس که گریه کردم دیگه چشمم سوئی نداره

امشب من از سید الشهدا خیلی درخواست داشتم

خدای مهربان رو به مظلومیت و غریبی امام حسین (ع) قسم دادم

خدای مهربان رو به دست بریده ی عباس٬ علمدار کربلا قسم دادم

که: هیچ مسلمانی٬هیچ انسانی از نزدیکانش دلش به درد نیاد

هیچ مسلمانی دچا بد وارثی نشه

آدم اگه کسی رو نداشته باشه٬ غمی ندارد

اما اگه داشته باشد ٬ ولی در موقع نیاز به دردش نخورد٬ دیگر نمیداند که به کی غیر از خدا امید

داشته باشد.

ای وبلاگ عزیز و شما دوستان عزیز٬ دیگه از این بیشتر نمیخوام ناراحتتون کنم

من برم با تنهائی خودم شب رو به سحر برسونم

خدا پشت و پناه همگیتون

 

در کوچه سار شب

  در این سرای بی کسی٬ کسی به در نمی زند

  به دشت  پر  ملال  ما  ٬  پرنده  پر  نمی زند

   یکی  ز  شب  گرفتگان ٬ چراغ  بر  نمی کند

   کسی به کوچه سار شب ٬  در  سحر نمی زند 

  نشسته  ام   در   انتظار  این  غبار  بی  سوار

  دریغ ٬  کز  شبی  چنین  سپیده  سر  نمی  زند

  گذر گهی است  پر ستم ٬  که اندرو به غیر غم 

  یکی   صلای    آشنا    به    رهگذر   نمی زند

  چه چشم پاسخ است ازاین دریچه های بسته ات

  برو که  هیچ   کس   ندا  به  گوش  کر نمی زند

  نه   سایه   دارم  و نه  بر  بیفکنندم   و  سزاست

  اگر   نه   بر   درخت  تر  کسی   تبر   نمی زند

 

  

 

 

قصه ی زندگی

           قصه ی زندگی   

        گفت معشوقی به عاشق کای فتی؟

        تو به  غربت  دیده ای  بس شهر ها!

 

        پس کدامین شهر زان ها خوش تر است؟

       گفت  آن  شهری  که در  وی دلبر  است!

 

       هر کجا که یوسفی باشد چو ماه

       جنت است ار چه باشد  قعر  چاه

 

زندگی چیست؟

گل زردی است به نام  : غم

مروارید درخشانی است به نام : اشک

شیشه ی شکسته ای است به نام : دل

و فریاد بلندی است به نام : آه

 

cive is love

{{عشق}}

عشق یعنی قله ی آتشفشان

عشق یعنی آشنا با صد نشان

آتشی در  رود  رگها   می دود  

برق   آتش  تا  کجاها  می دود

عشق را بایدبا خط خون نوشت

خط خونین بر صلیب سر نوشت

عشق این است یک تبسم یک نگاه

یک  جهان  شوریدگی  در  لفظ  آه

آه  را  میشود  در  افسانه ها  دید

قصه   های   عاشقان   را   شنید

آه   گاه   بوی   حسرت   می دهد

گاه    معنی    مسرت   می دهد

عشق یعنی مستی  و  دیوانگی

عشق  یعنی  از  جهان  بیگانگی

عشق را با این  علامات  دیده ام

از  زبان  این  و    آن   نشنیده ام

عشق رشته ی پیوند افلاکست و خاک

رشته ی  پیوسته  با  جان های  پاک

I sent my bue to best wish...

کاش یا رب آشنائی ها نبود

یا به دنبالش جدائی ها نبود

ای غنچه ی خندان چرا خون در دل ما میکنی

خاری به خود میبندی و ما را ز سر وا میکنی

 

تولد نور

 

تو مثل خواب نسیمی به رنگ اشک شقایق

تو مثل شبنم عشقی به روی پونه ی عاشق

                         

تو مثل  دست  سپیده پر از  تولد  نوری

تومثل نم نم باران ٬لطیف و پاک و صبوری

تو مثل  مرهم  یاسی  برای  قلب  شکسته

تو سایبان  امیدی  برای  یک  دل  خسته

تو مثل غنچه لطیفی به رنگ حسرت شبنم

تو مثل خنده ی یاسی و مثل غربت یک غم

تو مثل  جزبه ی عشقی  در انتظار رسیدن

در امتداد  نوازش  گلی  ز عاطفه  چیدن

تو مثل نغمه ی  موج  غریب و آبی  ساده 

شبیه شاخه گلی که  افق  به  چلچله  داده

تو مثل  لذت  رویا  تو مثل  شوق  نگاهی

هزار مرتبه  خورشید و صد افق  پر ماهی

زندگی

زندگی زیباست اگر:

سختیها٬ دشواریها٬ نا ملایمت٬ رنجها٬ شادیها٬

 دلخوشیها٬ خوبیها٬ و زیبائیها بین انسانها

تقسیم شود همه ی ما در حد اعتدال زندگی کنیم

نه غرق در شادکامیها و بی خبریها و نه گرفتار مصیبتها و رنجها بودن و از انسان بودن خود غافل شدن

که هر دوی اینها جوهره ی انسان و انسانیت را به مخاطره می اندازد و عمر زود گذر انسان زود سپری

میشود

در عالم خلقت گر چه نابرابریها بسیار و زشتیها بیشمار بین انسانها به چشم میخورد اما باز هم بسیاری

از زیبائیها٬ خوبیها و شادیها وجود دارد که باید به آنها عشق ورزید و دوستشان داشت و به امید انها

حرکت کرد و زندگی را معنا بخشید

زندگی به دو قسم میگذرد:

نیم اول زندگی در رویای نیم دوم

و نیم دوم در حسرت نیم اول سپری می شود